He estado en UZ TRAIL y os lo voy a contar un poco.
Esto son dos chiquines que se creen vascos y se apuntan a una carrera en el corazón de las vascongadas. Txapela a rosca y txakolí en el softflask.
En Urretxu/Zumarraga ocurrieron los hechos. Furgoneta y manta para llegar a dos poblaciones que están tan juntas que separados por una plaza, tienen que hacer esta carrera conjunta en hermandad y convivencia.
12,1 km y 800d+ es el reto. Hay otra opción más larga que nos guardamos para siguientes ediciones. Sin duda esta carrera es una de las elegidas en el Pais Vasco para estar en el top5. De fondo el Aizkorri nos observa constantemente esperando su turno en Zegama.
Esta carrera no tiene mas misterio que subir subir subir... y bajar bajar bajar... para arrancar tramo por los pueblines hermanados. Y acto seguido praderas tipo Heidi, con abuelo y Niebla incluido.
Deshacer lo andado en el último tramo, incluida pradera de Heidi y abuelo y Niebla, también ha llegado Clara.
1h21' 38" para llegar a meta en 50 /180 posición.
El TTT Melero entra un ratito después muy digno y muy vasco todo. Llega fuerte, traspasa la meta y sigue corriendo hasta que un vascuence lo para. Más fuerte que un toro Tudanca este muchacho.
1h37'44" para una meritoria posición 126/180
Y después Pintxo-Pote y fin.
_____________________________________________________________________________________
UZ TRAILEAN parte hartu nuen, eta hona hemen xehetasun guztiak.
Imajinatu bi mutil, beren buruan euskadikotzat dutenak, Euskal Herriaren bihotzean lasterketa baterako izena ematen. Txapelak estututa eta *txakoli* ardoa botila bigunetan.
Dena Urretxun eta Zumarragan gertatu zen. Furgoneta eraman genuen —mantak sokan— elkarrengandik hain gertu dauden bi herrietara iristeko (herriko plaza batek bakarrik bereizita), non lasterketa hau elkarrekin antolatzen duten anaitasun eta komunitate espirituan.
Erronka: 12,1 km, 800 metroko desnibelarekin. Aukera luzeago bat ere badago, baina etorkizuneko edizioetarako gordeko dugu. Zalantzarik gabe, hau da, hau EAEko 5 lasterketa onenen artean. Atzealdean, Aizkorri mendia etengabe zaintzen gaitu, Zegamako lasterketan bere aintza unearen zain.
Lasterketa nahiko erraza da: gora, gora, gora... eta behera, behera, behera... ahizpatutako herrien artean zeharkatuz. Bat-batean, *Heidi* itxurako larreetan zaude, aitona eta lainoarekin batera.
Beroa gogor jotzen ari zen igoeraren bigarren zatiari ekiten genion bitartean. Harrizko ur-askan burua busti ondoren, azken bultzada eman genuen Izazpiren (972m) gailurreraino. Handik, beheranzko bidea zuzena izan zen.
Azken zatian gure urratsak berregin genituen —*Heidi* larretik, aitona eta lainotik igarota—, Clara ere iritsi zen lekura.
50. postuan gurutzatu nuen helmuga, 1:21eko denborarekin.
TTT Melero denbora gutxira iritsi zen, duintasunez beteriko eusko korrikalari baten itxurarekin. Indartsu amaitu zuen, helmuga gurutzatu zuen eta korrika jarraitu zuen bertako batek gelditu zuen arte. Mutil hori Tudancako zezen bat baino indartsuagoa da.
Eta gero, *pintxo-pote* (edariak eta pintxoak) dena amaitzeko.

